تیر اندازی:
1- تنظیم بند اسلحه:در تمام حالات اگر بخواهیم از بند سلاح استفاده ،کنیم باید آن را به حد لازم تنظیم نماییم . البته می توان بدون بند نیز تیر اندازی کرد.برای استفاده از بند در حالت دراز کش ابتدا تیر انداز آن را تنظیم می کند.سپس دست چپ را داخل بند میکند و آن را پشت بازو می اندازد . سپس بند را طوری دور دست می پیچاند که قسمت جلوی بند دور مچ پیچیده شود.
2- وضعیت درازکش :این وضعیت یکی از حالاتی است که بیش تر مورد استفاده قرار می گیرد؛ زیرا دارای استقرار و راحتی و سطح اتکای بیشتری است.
برای اتخاذ این وضعیت ،تیر انداز رو به هدف می ایستد و با دست چپ ،جلوی اسلحه و با دست راست ،قنداق را می گیردو آن را روی زمین قرار می دهد و با تکیه گاه قرار دادن سلاح وضعیت در ازکش می گیرد.بدین طریق کهقنداق را در گودی شانه قرار می دهد وبا دست راست قبضهی طپانچه ای و با دست چپ بالای خشاب و بدنه ی سلاح را گرفته و آرنج را مانند دو پایه بر روی زمین قرار می دهد؛ به طوری که خشاب روی زمین نباشد و به سمت هدف نشانه روی می کند.
نکات مهم در وضعیت درازکش :
- ستون فقرات راست و ساق پاها تا آن جا که راحت باشد باز می شود.
- شست و انگشتان دست چپ آزاد و نرم باشد.
- شانه چپ نرم و جلو باشد.
- پنجه ی پا به طرف خارج و پاشنه ها به زمین بچسبد.
- قبضه ی تفنگ با دست راست گرفته شده و انگشت سبابه در ناحیه ی بین سر انگشت و بند دوم با ماشه تماس پیدا کند.
- تیر انداز به طور کامل عقب تفنگ قرار گیرد.
- قنداق داخل گودی شانه قرار گیرد.
3- وضعیت به زانو:برای اتخاذ این وضعیت ، تیر انداز رو به هدف می ایستد. سپس یک نیم به راست راست انجام می دهد و پاها را به اندازه ی عرض شانه باز و به همان اندازه پای راست را عقب می گذارد.سپس بر روی پنجه پای راست تکیه می دهد و زانوی راست را به طرف پایین می دهد تا به زمین برسد. کفل راست را روی پاشنه ی راست قرار داده و عضله ی پشت بازوی چپ را روی استخوان زانوی چپ قرار می دهد .قنداق را داخل شانه ی راست جای می دهدو قبضه ی تفنگ را با دست راست و بالای خشاب را با دست چپ می گیرد. در ضمن ،آرنج دست راست باید افقی یا کمی پایین تر باشد. سنگینی سلاح را به جلو و روی ساق پای چپ می دهد و به سمت هدف نشانه روی می کند.
4- وضعیت نشسته چمباتمه:این وضعیت از لحاظ ثبات و استقرار مانند وضعیت دراز کش است.
برای اتخاذ این وضعیت تیر انداز روبه هدف ایستاده سپس یک نیم به راست راست کرده و پاها را به اندازه ای که راحت باشد، از هم باز می کند.سپس روی کفل ها می نشیند .و بعد پای چپ را بر روی پای راست قرار می دهد. با دست راست قبضه ی تپانچه ای را گرفته و قنداق را در گودی شانه قرار می دهد و با دست چپ روپوش لوله یا بالای خشاب را می گیرد. سپس بالای آرنج ها را بر روی زانو فرار می دهدو به سمت هدف نشانه روی می کند.
5- وضعیت نیم خیز:زانوی راست روی زمین قرار می گیرد و بدون این که نشیمنگاه را روی پاشنه ی پا قرار دهیم ، به سمت هدف نشانه روی و شلیک می کنیم.
از این وضعیت موقعی استفاده می شود که مانعی در مقابل تیر انداز قرار گرفته باشد و او نتواند وضعیت نشسته بگیرد.
6- وضعیت به پهلو(هجومی):این وضعیت به منظور هدایت آتش روی موضع مظنون دشمن در برد خیلی کوتاه است
برای اتخاذ این وضعیت ،رو به هدف ایستاده پاها را به اندازه ای باز می کنند که تعادل حفظ شود ضمناً پای چپ را کمی جلوتر قرار می دهند.
زانو را کمی خم می کنند و بدن از پهلو به طرف جلو خم می شود. سپس با دست چپ قسمت جلوی سلاح و با دست راست قبضه را می گیرند. ساعد را روی قنداق قرار می دهند و قنداق را محکم به پهلو می چسبانند. تفنگ باید افقی قرار گیرد.
7- وضعیت ایستاد ه:این حالت به وضعیت «سر دست » معروف است و در موقع هجوم مورد استفاده قرار می گیرد . برای اتخاذ این وضعیت ،تیر انداز رو به هدف می ایستد و یک نیم به راست راست می کند.پاهای خود را به اندازه ی عرض شانه باز می کند وبههمان اندازه پای راست را عقب می گذارد ، به طوری که پای چپ بر پای راست باشد. پای راست را که در عقب است می کشد و پای چپ کمی به سمت جلو خم می شود ؛ به طوری که سنگینی بدن روی پای چپ است. بازوی راست را تا آن جا که ممکن است بالا می آورد . بعد ،قبضه ی تفنگ را می گیرد ، قنداق را در گودی شانه قرار می دهد و به سمت هدف نشانه روی می کند .
یادآوری مهم : حالت هایی که شرح داده شد ،حالت های کلاسیک هستند.یک رزمنده باید توجه داشته باشد که در منطقه ی عملیاتی در هر موقعیتی (در سنگر ، پیشروی و پدافند و ...) باید برای اجرای آتش دقیق بر روی هدف از عوارض طبیعی و مصنوعی زمین و منطقه (درخت، الوار، گونی، شن، خودرو ها و...) استفاده نمایدو با قرار دادن لوله یا روپوش لوله روی تکیه گاهی در صد خطا را به کمترین حد ممکن برساند.
ب-نشانه روی صحیح :
یک تیر انداز ی خوب و دقیق و بدون خطا ، گذشته از اتخاذ حالت صحیح نتیجه ی نشانه روی صحیح است. اگر تیرانداز نداند که چگونه از روزنه ی دید و مگسک استفاده کند و چگونه خط نشانه روی را تشکیل دهد ، گلوله های او به خطا می رود. راه پیش گیری از این موارد، فراگیری روش صحیح نشانه روی است.
· بستن درجه : برای استفاده از دستگاه نشانه روی که به طور استاندارد افت گلوله را محاسبه کرده پیش گیری نموده است.یک تیر انداز ابتدافاصله ی خودش را تا هدف تخمین می زند و فاصله ی مزبور را به ستون درجه انتقال می دهد . با این کار مقدار افت گلوله پیش گیری می شود. برای انتقال فاصله یمورد نظر به ستون درجه باید با فشار دادن قفل تنظیم مسافت آن را زیر خط عدد فاصله ی مورد نظر بر روی ستون درجه قرار داد.
· خط و تصویرنشانه روی:هر گاه شکاف درجه و مگسک به وضع صحیح در امتداد شعاع چشم تیر انداز قرار گیرد، خط نشانه به وجود آمده است . شکلی را که چشم تیر انداز می بیند ،«تصویر خط نشانه »گویند.
در واقع هر گاه تیر انداز از شکاف درجه مگسک را منطبق بر هدف ببیند، گفته می شود که خط نشانه روی را تشکیل داده و تصویر آن را مشاهده کرده است.برای تشکیل تصویر خط نشانه روی تیر انداز باید مرکز شکاف درجه را به دست آورد و نوک مگسک را با آن منطبق کند. سپس با اضافه کردن خال سیاه ،تصویر خط نشانه ی کامل به دست می آید . خال سیاه باید با نوک مگسک مماس باشد . در نشانه روی صحیح ، گرفتن نشانه مهم تر از قرار دادن خط نشانه زیر خال سیاه است.
· مثلث گیری : برای تمرین نشانه روی صحیح ورفع اشکالات و خطاها درنشانه روی روش های گوناگون وجود دارد که یکی از آن ها مثلث گیری است . دراین روش ،تیرانداز به اشتباه خود درنشانه روی و تشکیل خط نشانه پی می برد و با تمرین زیاد آن را رفع می کند.
- عمل انگشت روی ماشه:مهمترین عامل در تیر اندازی بعد از وضعیت و نشانه روی صحیح کشیدن ماشه می باشد که اگر بطور صحیح کشیده نشود ، تیر شما به محلی که نشانه روی کرده اید اصابت نخواهید کرد. اگر کسی نکات لازم و مهم در امر کشیدن ماشه را نداند ، ماشه را بصورت منقطع می کشد و همین باعث می شود که بدن بخاطر انتظار لگد اسلحه ،خود را منقبض کند (شانه خالی کردن) در نتیجه نشانه روی بهم بخورد و تیر به خطا برود. در حالی که اگر ماشه بطور یکنواخت و صحیح کشیده شود و تیر انداز متوجه لحظه شلیک نگردد دیگر شانه خالی نمی کند و گلوله خطا نخواهد رفت.
- چگونگی عمل :پس از اینکه وضعیت صحیح تیر اندازی را اتخاذ کردید یک نفس عمیق کشیده و سپس مقداری از هوا را خارج و بعد نفس خود را حبس نمائید خط نشانه رااز خال سیاه گذرانده و با یک فشار یکنواخت بوسیله انگشت سبابه (بین بند اول و دوم) ماشه را مستقیماً عقب بکشید تا تفنگ آتش کند (در صورتیکه ماشه اسلحه مانند تفنگ ژ-3 قسمت آزاد داشته باشد،قسمت آزاد را اول کشیده و سپس عمل فشار یکنواخت را اعمال کنید) در نتیجه قبل از اینکه شما انتظار داشته باشید تفنگ شلیک کرده و شما شانه خالی نمی کنید و خط نشانه بهم نخواهد خورد.
- تعقیب خط نشانه و گفتن محل اصابت تیر : بعد از آنکه ماشه بطور یکنواخت بطرف عقب کشیده شده و گلوله شلیک شد، تیر انداز می بایست بعد تز تیر اندازی ، برای چند ثانیه در حالی که نفس خود را نگه داشته و نیز ماشه را عقب نگه داشته ؟، خط نشانه را تعقیب نماید ،در این حال تیر انداز با مشاهده خط نشانه می تواند محل اصابت گلوله را مشخص نماید ، هر گاه یک تیر انداز بتواند محل اصابت گلوله را بلا فاصله بعد از شلیک معین کند تیر انداز ماهری است و این باعث می شود که حرکات قبل و بعد از تیر اندازی کنترل شود و گلوله به هدف مورد نظر اصابت نماید.
اگر تیر انداز نتواند محل اصابت گلوله اش را مشخص نماید این نشان می دهد که تیر انداز در لحظه شلیک چشمش بهم خورده و شانه خالی کرده و شاید هم گلوله به هدف اصابت نکرده باشد .به این ترتیب احتمال خطا زیاد خواهد بود.
- * نکات مهم در عمل انگشت روی ماشه :
- فشار روی ماشه اسلحه بایستی بوسیله انگشت سبابه انجام گیرد.
- اگر ماشه اسلحه خلاصی دارد قسمت آزاد آنرا گرفته و سپس بایستی فشار مداوم و مستقیماً بطرف عقب انجام گیرد ضمناً اگر عمل فشار مداوم و یکنواخت بیش از 8 الی 9 ثانیه طول بکشد فشار روی ماشه را قطع کرده و مجدداً نفس بکشید عمل را از نوع شروع کنید.
- نبایستی دقت خود را متوجه انگشت روی ماشه نمود بلکه این کار باید با تمرین زیاد ، بطور خودکار انجام گیرد . باید تمام حواس را روی نشانه متمرکز نمود.
- اگر ماشه را با فشار مداوم و یکنواخت عقب بکشید شلیک گلوله بصورت غافلگیر انجام شده و تیر انداز دیگر شانه خود را عقب نمی کشد و نیز تیر انداز باید چند ثانیه بعد از شلیک همچنان خط نشانه را تعقیب نماید در ضمن این تمرین در حالت دراز کش انجام می گیرد.